زندگی روزمره Trappers

تجارت خز در غرب رودخانه می سی سی پی در اواسط دهه 1700 آغاز شد. در ابتدا ، اروپایی ها و آمریکایی های درگیر در این تجارت قصد نداشتند خودشان را شکار و به دام بیندازند. در عوض ، آنها امیدوار بودند که هندی های منطقه در ازای اسلحه ، چاقو و تله خز را تأمین کنند. با این حال ، در اوایل دهه 1800 ، آنها فهمیدند که هندی ها نمی توانند (یا نه) خز کافی برای برآورده کردن تقاضای خز در اروپا و آمریکا تولید کنند.

شرکت های درگیر در تجارت خز در دهه 1820 برای استخدام شکارچیان و ردیاب های خود آغاز شدند. این شکارچیان و ردیاب ها در تمام طول سال در کوهستان زندگی می کردند ، نزدیک به کار خود. زندگی سخت بود و خطرناک بود. صفحه های زیر توصیف می کنند که زندگی روزمره این ردیاب ها و شکارچیان چگونه بودند.

یک مرد کوهستانی

این یک نقاشی از یک دام خز از اوایل دهه 1800 است. این هنرمند ، فردریک Remington ، سالها پس از گذشت این "مردان کوهستانی" از صحنه ، این تصویر را ترسیم کرد. Remington تصور می کرد که Trappers افراد ناهموار هستند که به تنهایی با سختی ها و خطرات روبرو بودند. Trappers در نزدیکی طبیعت زندگی می کردند. آنها بازی های وحشی را برای غذا شکار کردند و لباس های ساخته شده از پوست حیوانات را پوشیدند. برخی از ردیاب ها به تنهایی کار کردند. با این حال ، بیشتر برای شرکت های خز کار می کردند که ردیاب ها را در گروه های کوچک به بیرون می فرستادند. کمتر کسی مجبور بود با خطرات بیابان خود روبرو شود.

عکس: انجمن تاریخی کلرادو

اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع

اکثریت قریب به اتفاق مردان کوهستانی مستقیماً برای یک شرکت بزرگ تجارت خز کار می کردند. این شرکت ها به طور همزمان صدها نفر از واسطه ها و شکارچیان را استخدام می کردند. این شکارچیان و ردیاب ها برای دستمزد کار می کردند. این شرکت ها مواد غذایی ، تجهیزات و سایر لوازم خود را به تجهیزات استخدام شده ارائه می دادند. خزهای تولید شده توسط این شکارچیان متعلق به این شرکت بودند.

سخنان خودشان

به مردان جوان سرمایه گذاری

مشترک می خواهد صد نفر را درگیر کند ، تا صعود کند [سفر به جریان] رودخانه میسوری به منبع خود ، در آنجا برای یک ، دو یا سه سال در آنجا استخدام شود.-برای اطلاعات مربوط به اطلاعات مربوط به سرگرد اندرو هنری ، در نزدیکی مین های سرب، در ایالت واشنگتن ، (که با او صعود می کند و حزب را فرمان می دهد) یا به مشترک در سنت لوئیس.-WMح. اشلی "

منبع: روزنامه میسوری و تبلیغ کننده (1822) به نقل از جورج لایکوک ، مردان کوهستانی (گیلفورد ، سی تی اس: لیون مطبوعات ، 1996): 77.

در حال استراحت Trappers

آلفرد میلر این طرح از Trappers را در حالت استراحت ترسیم کرد تا انواع لباس هایی را که می پوشیدند نشان دهد. لباس های خریداری شده فروشگاه که Trappers هنگام سفر به کوه ها به زودی پوشیده بودند ، پوشیدند. آنها این موارد را با لباس هایی شبیه به پوشیده شده توسط هندی های منطقه جایگزین کردند. آنها لباس های بیرونی ساخته شده از دست و پا را با درزهای حاشیه ای با چرم پوشیدند. آنها از حاشیه ها به عنوان رشته یا نخ برای ترمیم لباس ، موکازین ها و تجهیزات استفاده کردند. ردیاب ها زیر پیراهن های ساخته شده از فلانل یا پنبه می پوشیدند. هنگامی که آنهایی که از آن خارج شدند ، پیراهن های آنتلوپ یا پوست گوزن درست کردند.

عکس: موزه هنر والترز ، بالتیمور (37. 1940. 29)

اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع

ردیاب ها به سرعت کفش یا چکمه خود را پوشیدند. آنها آنها را با موکازین های سبک هندی جایگزین کردند که معمولاً از مخفیگاه بوفالو ساخته شده است. آنها از قسمت هایی از پتو که با خود آورده بودند ، جوراب ساختمانی درست کردند. آنها از پوست بوفالو برای ایجاد قسمت پایین پاهای شلوار استفاده می کردند ، زیرا Buckskin معمولاً شکل خود را از دست می داد یا در آب کوچک می شد (جایی که ردیاب ها بیشتر وقت خود را در فصل تله ای می گذراندند). لباس های بوفالو در هوای سرد زمستان به عنوان پتو و کتهای سنگین خدمت می کردند. Trappers همچنین در زمان زمستان کلاه های خز را با فلپ گوش پوشیدند.

سخنان خودشان

"ردیاب های موجود در این طرح به صورت استراحت [استراحت] ، کلاه های عجیب و غریب روی سر آنها ساخته شده اند تا کلاه های نمدی را جایگزین کنند ، مدتهاست که فرسوده یا گم شده اند ،-پیراهن های حاشیه ای آنها ،" ساق ، "موکازین ها و ج.، توسط زنان هندی ساخته شده است ، و به جای نخ ، که در آن وجود ندارد ، با Sinew دوختند. "

منبع: آلفرد جیکوب میلر ، غرب آلفرد جیکوب میلر (نورمن: انتشارات دانشگاه اوکلاهما ، 1951): متن برای صفحه 29.

اردوگاه دریافت گوشت

آلفرد میلر این طرح را برای نشان دادن شکارچیان در حال بازگشت به اردوگاه با عرضه گوشت نشان داد. ردیاب ها برای تهیه غذای و آب خود به خود وابسته بودند. آنها بیشتر از حیواناتی که کشته بودند روی گوشت زندگی می کردند. در اردوگاه های بزرگتر ، ماهرترین شکارچیان بیشتر شکار را انجام دادند. در اردوگاه های کوچکتر ، Trappers اغلب به دنبال شکار برای بازی بودند. هنگام شکار خوب و گوشت فراوان بود ، ردیاب ها خود را در بهترین قسمت های بوفالو یا بازی دیگر قرار دادند. زبان ، کبد و دنده های بوفالو قسمت های انتخابی بودند. وقتی بازی بسیار کم بود ، ردیاب ها حتی سخت ترین قسمت های گوشت را می خوردند.

عکس: موزه هنر والترز ، بالتیمور (37. 1940. 50)

اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع

وقتی غذا کمیاب بود ، همانطور که ردیاب ها گفتند ، "گوشت گوشت بود". با این منظور این بود که در شرایط سخت تقریباً هر چیزی را می خورند. این شامل بیور ، خرگوش و سایر حیوانات کوچک بود. در زمان های سخت ، Trappers حیوانات بسته خود را می خوردند و در بعضی موارد حتی موکازین های خودشان. Trappers گرسنه حتی حشرات را می خوردند. به عنوان مثال ، ترامپ جو میک چنان گرسنه بود که یک بار دستان خود را بر روی تپه مورچه نگه داشت. وقتی دستانش با مورچه ها پوشانده شد ، آنها را تمیز لیس زد.

سخنان خودشان

"از آنجا که حدود 120 مرد وجود دارد که روزانه در شرکت ما برای آنها فراهم شده است ، ممکن است به آسانی تصور شود که در انتخاب شکارچیان به اردوگاه مراقبت های زیادی انجام شده است.

خیلی اوقات ، به تنهایی بیرون می رود ، شکارچی مناسب برای مواجهه با سرخپوستان خصمانه است ، به طوری که علاوه بر اینکه یک مارک برتر است ، شجاعت و پشتکار لازم بود. با انتخاب "Buffler" (Buffalo) "چربی مهر و موم" ، او بهترین قارچ ها ، دنده های هامپ ، پشم گوسفند ، زبان و دنده های جانبی را می گیرد ، آنها را بسته بندی می کند ، و سپس به اردو می رود. "

منبع: آلفرد جیکوب میلر ، غرب آلفرد جیکوب میلر (نورمن: انتشارات دانشگاه اوکلاهما ، 1951): متن برای صفحه 50.

شکستن در طلوع آفتاب

آلفرد میلر این طرح را "صبحانه در طلوع آفتاب" عنوان کرد. این عنوان حاکی از آن است که Trappers کار را زود شروع کرد و دیر به پایان رسید. با این وجود ، زندگی روزمره Trappers به زمان سال بستگی داشت. کار Trappers فصلی بود. آنها معمولاً هر سال دو شکار می رفتند-یکی در پاییز و یکی در بهار. در این مواقع ، ردیاب ها جستجوی بیور را جستجو می کردند. اردوگاه ها در این زمان شلوغ ترین بودند. Trappers شکار کرد و گلدان ها را به عقب برگرداند. نگهبانان اردوگاه ، به نوبه خود ، خراشیده ، کشیده شده و در غیر این صورت پلت ها را برای بسته بندی آماده می کردند. در همین زمان ، شکارچیان گوشت را برای کارگران مشغول و گرسنه تهیه می کردند.

عکس: موزه هنر والترز ، بالتیمور (37. 1940. 52)

اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع

در تابستان ، ردیاب ها کمتر مشغول بودند. آنها بیشتر حرکت کردند ، بازی و ماهی را شکار کردند و در غیر این صورت بیشتر از فصول شکار آرام شدند. تابستان همچنین فصل برای Rendezvous سالانه Trappers بود. در زمستان ، ردیاب ها در نزدیکی اردوگاه های خود ماندند. آنها پناهگاه های جامد برای گرم نگه داشتن و خشکی ساختند. آنها در زمستان برای خزها شکار نکردند ، اما مجبور بودند برای غذا ، چوب و آب شکار کنند. این نوع کار در زمستان حتی دشوارتر بود.

سخنان خودشان

«این طرح نشان دهنده «آشفتگی ما» در وعده غذایی صبح است... سرویس بشقاب میز از ظروف قلع سرمایه [«بهترین»] است... و آداب در برخی موارد سفت و سخت است؛ برای مثال، چیزی به شکل چنگال نباید استفاده شود. با «بووی» [چاقو] یک دنده بزرگ را از توده قبل از خود جدا می کنید، آن را محکم تا انتهای کوچکتر نگه می دارید و اشتهای ظالمانه تان همه چیز را به شما می آموزد.... هندی ها با صبر و حوصله نگاه می کنند تا برای میز دوم آماده شوند [یعنی دومی به آنها سرویس داده شد]."

منبع: آلفرد جاکوب میلر، غرب آلفرد جاکوب میلر (نورمن: انتشارات دانشگاه اوکلاهما، 1951): متن برای صفحه 52.

کمپ با مهتاب

آلفرد میلر این طرح را «صحنه اردوگاه مهتابی» عنوان کرد و تله گیر ایستاده در حال چرخیدن نخ است. یکی از سرگرمی های اصلی مردان کوهستان نخ ریسی یا قصه گویی در اطراف آتش اردوگاه شبانه بود. صحبت در اطراف آتش کمپ عصر راهی برای سرگرمی تله گیران بود. همچنین راهی برای انتقال "درس های" مهم زندگی تله گذاران بود. شاید به این دلیل بود که اکثر مردان کوهستانی جوان و بی سواد بودند. خیلی ها بی سواد بودند. متأسفانه بسیاری از این داستان ها را ننوشتند و حفظ نکردند.

عکس: موزه هنر والترز، بالتیمور (37. 1940. 135)

اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع

برنارد دی ووتو در کتاب خود در سراسر میسوری می نویسد که نخ ریسی یکی از راه هایی است که مردان کوهستانی دانش مهم صنایع دستی را به "گرین شاخ ها"، یعنی کسانی که تازه وارد تجارت شده اند، منتقل می کنند.«حرف های مغازه ها، تله گذاری، شکار، تعقیب کردن، جنگیدن با سرخپوستان، فرار از دست سرخپوستان، دانش حیوانات و گیاهان، و همیشه مردم عادی زمین و دوستان قدیمی که دوباره به آن سر می زدند و مزارع جدیدی پیدا می شد، آب و گرسنگی و نیرنگ بود. اعیاد..."

منبع: Beard De Voto، Across the Wide Missouri (بوستون: Houghton Mifflin، 1947): 51.

سخنان خودشان

"یک تله گیر پیر روی پاهایش است و نخی می چرخاند که در آن ماجرای ماجراجویی مارکهد با خرس گریزلی را شرح می دهد. طبق روایت او، مارکهد از هیچ چیز روی یا زیر این گوش نمی ترسید و "مجبور بود بدرخشد".[متفاوت] در بزرگ ترین نوع جمعیت»... در طول رسیتال، تفسیری از تله گذاران وجود داشت. دم پلنگ لعنتی. و ج."

منبع: Alfred Jacob Miller, The West of Alfred Jacob Miller (نورمن: انتشارات دانشگاه اوکلاهاما، 1951): متن برای صفحه 135.

تله گذاران رایگان در مشکل

آلفرد میلر با عنوان این نقاشی "Trappers Free in Trouble" را عنوان کرد. مشکل آنها این بود که وقتی کاروان میلر آنها را در طول مسیر پیدا کرد ، گرسنه بودند. مردان کوهستانی بیشتر سال را از همه مخاطبین با شرق قطع می کردند. به جز دوره های کوتاه در تابستان ، آنها یک روش ابتدایی زندگی را تجربه کردند. آنها مجبور بودند با محیطی که خودشان پیدا کردند سازگار شوند. آنها با همه نوع با خطرات روبرو بودند و برای جلوگیری یا برخورد با این خطرات مجبور شدند به یکدیگر اعتماد کنند.

عکس: موزه هنر والترز ، بالتیمور (37. 1940. 163)

اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع

ردیاب ها با سختی ها و خطرات زیادی روبرو شدند. آنها مجبور بودند غذای ، لباس و سرپناه خود را تهیه کنند. هنگامی که آنها یا حیوانات آنها زخمی شدند ، آنها مجبور شدند آسیب را درمان کنند. آنها مجبور بودند تله ها و اسلحه های شکسته را ترمیم کنند. خطراتی که آنها با آنها روبرو بودند شامل حملات سرخپوستان خصمانه و برخورد با خرسهای وحشتناک وحشتناک بود. بیشتر مردان کوهستانی به سختی ها عادت می کردند ، زیرا معدودی از آنها به جامعه متمدن بازگشتند. بیشتر آنها تصمیم به ماندن در غرب گرفتند.

سخنان خودشان

"این طرح حادثه ای از دو ردپای کوهستانی ، که در نزدیکی Rock Independence Rock یافت می شود ، در یک شرایط گرسنه نشان می دهد. که در حال پخت و پز در آتش بود. سوال کاپیتان ما برای آنها این بود: "خدای خوب! چگونه می توانید چنین غذای منزجر کننده ای بخورید؟"یکی از آنها پاسخ داد ، "این کودک Doe'st Savez [Savvy-درک] چه انزجار" است "-WAGH!"

منبع: آلفرد جیکوب میلر ، غرب آلفرد جیکوب میلر (نورمن: انتشارات دانشگاه اوکلاهما ، 1951): متن برای صفحه 163.

سلام

آلفرد میلر این طرح را "تبریک" عنوان کرد. این نشان می دهد که Trappers که از کاروان لوازم از شرق استقبال می کنند. در بیشتر سال ، مردان کوهستانی از دنیای خارج جدا شده بودند. سالی یک بار مردان کوهستانی با آن جهان تماس می گرفتند تا خزهای خود را برای انواع مختلف کالا مبادله کنند. قبل از سال 1825 ، این صرافی ها در پست های معاملاتی متعلق به شرکت های خز انجام شد. پس از سال 1825 ، این شرکت ها سیستم جدیدی را برای تبادل خز برای کالا ایجاد کردند. هر تابستان ، ردیاب ها و نمایندگان شرکت خز در یک مکان توافق شده ملاقات کردند. این سالانه Rendezvous نامیده می شد ، یک کلمه فرانسوی که به معنای مکان ملاقات است.

عکس: موزه هنر والترز ، بالتیمور (37. 1940. 133)

اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع

مردان کوهستانی منتظر این جلسات بودند. آنها به آنها اجازه دادند تا تجهیزات شکسته یا گمشده را جایگزین کنند ، و از تجهیزات جدیدی از پودر ، سنگ فرش و شلیک استفاده کنند و وسایل لوکس مورد علاقه خود را از جمله دخانیات و مشروبات الکلی بدست آورند. تجارت خز یک تجارت جهانی بود. یعنی بیشتر ردیاب های خز در کوههای راکی تولید شده ، راه خود را به یک بازار بین المللی پیدا کردند. تقاضای اروپایی برای خزها ارزش خود را به دست آورد. این دلیل اصلی این بود که به دام انداختن یک کار پرسود برای مردان کوهستانی بود. هنگامی که تقاضای اروپا برای خز در دهه 1840 کاهش یافت ، ارزش خز کاهش یافت و تجارت خز فرو ریخت.

سخنان خودشان

"با نزدیک شدن به مقصد ما ... گوشهای ما با صداهایی که بلافاصله پالس را بالا می برد ، سلام می کرد. این یک فریاد فوق العاده هندی از یک بدن بزرگ از مردان بود ، و ما هنگام پایین آمدن دره ، صدای چسباندن اسبهای آنها را شنیدیم،-به محض این که آنها را دیدیم ، ما تسکین یافتیم ؛-این یک جسد از واسطه ها بود که از رویکرد ما شنیده بودند و از این رو به ما سلام می کردند تا به ما سلام کنند ؛-این کار توسط یک [شلیک انجام شد] از کارتریج های خالی و لرزش دلچسب دست در میان همراهان شاد. "

منبع: آلفرد جیکوب میلر ، غرب آلفرد جیکوب میلر (نورمن: انتشارات دانشگاه اوکلاهما ، 1951): متن برای صفحه 133.

فورت لارامی

آلفرد میلر این طرح از فورت لارامی را در راه رفتن به یک رندوز کشید. این یک پست تجاری بزرگ در آنچه اکنون وایومینگ است بود. در ابتدا ، شرکت های بازرگانی خز سعی کردند سرخپوستان را با خزها تأمین کنند. این شرکت ها مجموعه ای از قلعه ها یا پست های تجاری مانند این را تأسیس کردند ، جایی که هندی ها می توانند خز خود را برای کالاهای تولیدی مبادله کنند. این شرکت ها حتی پست های تجاری کوچکتر را ایجاد کردند که به آنجا حرکت می کردند تا برای هندی ها راحت تر باشند. شرکت ها به زودی از این ایده خودداری کردند. پست های معاملاتی برای نگهداری بسیار گران بود. هندی ها برای برآورده کردن تقاضا برای آنها ، خزهای کمی تولید کردند.

عکس: موزه هنر والترز ، بالتیمور (37. 1940. 49)

اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع

در سال 1825، ویلیام اشلی ایده برگزاری یک میعادگاه سالانه برای مبادله کالا با خز را مطرح کرد. تا حدود 20 سال آینده، قرار ملاقات تا حد زیادی جایگزین پست های تجاری به عنوان مراکز این مبادلات شد. با این حال، چندین قلعه، مانند قلعه لارامی، زنده ماندند. آنها به ارائه خدمات و کالاهای مورد نیاز برای بسیاری از تله گذاران ادامه دادند. در دهه 1840، فورت لارامی یک ایستگاه اصلی برای مهاجران در امتداد مسیر اورگان بود. در این زمان، بسیاری از تله گذاران سابق به پیشاهنگان و استادان واگن برای قطارهای مهاجر که به اورگان و کالیفرنیا سفر می کردند، خدمت می کردند.

سخنان خودشان

این پست توسط شرکت آمریکایی خز ساخته شده است که در حدود 800 مایلی غرب سنت لوئیس واقع شده است، به شکل چهار ضلعی است، با سنگرهایی در گوشه های مورب برای جارو کردن جبهه ها در صورت حمله؛ بالای ورودی زمینی یکخانه بلوکی بزرگ یا برجی که در آن یک توپ قرار داده شده است... قبایل سرخپوستان 3 یا 4 بار در سال در اینجا اردو می زنند و با خود اقلامی می آورند تا مبادله شود یا با کالاهای خشک، تنباکو، سرخابی، برنج و برنج مبادله شود. الکل رقیق شده."

منبع: Alfred Jacob Miller, The West of Alfred Jacob Miller (نورمن: انتشارات دانشگاه اوکلاهما، 1951): متن برای صفحه 49.